Ben’in fotoğrafını yapsam...

Ben’in fotoğrafını yapsaydım eğer...
Birçok fotoğraf çekmem gerekirdi...
...
Sehpayı hazırlar, makineyi kurar,
karşısına geçer,
elimdeki uzaktan kumandayla,
yüzümün bir fotoğrafımı çekerdim...
Ben’in fotoğrafını,
bir portre daha çok,
o çocuk halimde çekilen gibi... 
yarı toplanmış, düm düz saçlar,
ifadesiz bir surat...
...
Ardından annemin, babamın, kardeşimin, eşimin, oğlumun, kız kardeşimin...
hatta babaannemin, amcamın, çok sevdiğim dedelerimin de fotoğraflarını çekmem gerekirdi...
Hoş dedemlerin ve amcamın fotoğrafını çekemezdim,
çünkü onlar çoktan öldü...
Olsun aile albümünden araklardım fotoğraflarını...
...
Sonra... 
Bu fotoğrafları Photoshop’ta bir araya getirip,  
Ben’e en çok benzeyen yerlerini kırpıp,
Yüzümün yer aldığı ana fotoğrafın üzerine parça parça yapıştırırdım...
Böylelikle belki kim olduğum ortaya çıkardı...
...
Çıkar mıydı?
Düşünüyorum da,
emin değilim galiba...
Çıkan,
Olsa olsa daha çok eski ben olabilirdi...
uyanmadan önceki ben...
ben’i ben yapan sandığım görüntüm yani...
...
Ben de biliyorum,
hiç bir bahanem yok,
sızlanacak, ağlayacak, yakınacak değilim...
çünkü ben, bana yapmıyorum artık bunları...
...
Şimdi düşünüyorum da...
Kendim üzerinde yaptığım bu giydirilişin düşüncesi bile sıkıyor beni...
Bu tıpkı,
kötü anıların geçtiği yerleri fotoğrafla belgelemek gibi...
çünkü artık ben uyandım.
çünkü artık öyle değilim ki...  
...
Nasılım peki?
Şimdiki sorunum bu benim...
Nasılım?

20 Mart 2008 / İzmir